Vriendschap is iets raars. Ongewild en ongepland heeft het
leven beslist om bij mij "grote kuis"te houden en tegelijk
werd de deur opengezet naar nieuwe mogelijkheden en nieuwe
relatie's.
Het begon al in februari. Een oude vriend, geschonden en
getekend door 't leven. Zwaar getraumatiseerd, bezig met de
wonden te likken van de zoveelste klap. Maar ik was zijn
"beste vriendin" zei hij. Toch, in zijn laatste verdriet had
ik geen plaats. Even wel, maar toen ik de afstand voelde, heb
ik bewust een stapje opzij gezet. Plots is alle contact
abrupt geëindigd, om een reden die nooit werd uitgesproken en voor
mij nog steeds een raadsel blijft. Heb maandenlang
geprobeerd het contact terug te herstellen en minstens te begrijpen
wat er was gebeurd. Intussen heb ik het opgegeven.
Mensen zijn raadsels. Soms zal je het gewoon nooit
begrijpen.
Dit najaar had ik het weer. Opnieuw een oude vriend, die
evengoed door het leven niet gespaard was gebleven. We waren
al een generatie lang vrienden, maar de voorbije 2 jaar
onafscheidelijk. Hij had een zware klap te verwerken gekregen
en was al een hele tijd de pedalen kwijt, zichzelf verliezend in
een steeds sneller draaiende spiraal van depressie en een
allesoverheersende drang naar zelfvernietiging. Ik heb
gepoogd dat proces te stoppen door hem daar te willen uittrekken,
denkend dat onze vriendschap tegen "tough love" bestand zou zijn,
maar het is verkeerd uitgedraaid. Vriend kwijt. Of toch
niet? Time will tell...
Wat moet ik daar nu bij denken? Is vriendschap dan alleen
maar een hol woord? Ik dacht dat het een doe-woord was.
Bij elkaar de waarheid onder ogen durven zien, rechtuit zijn en
zeggen en vooral doén waar je voor staat. Gelukkig heeft de
grote kuis ook vrienden gespaard, vrienden tegen wie ik altijd al
zonder brokken te maken mijn hart heb kunnen luchten. Zij
zijn ook rechtuit met mij en grijpen in daar waar het nodig is, ook
al kan ik dat op het moment zelf misschien niet appreciëren.
Uiteindelijk ben ik hen daar dankbaar voor.
Intussen heb ik dit jaar een hoop nieuwe mensen leren kennen,
waarvan sommigen zich profileren tot leuke, interessante mensen,
die misschien binnenkort of ooit wel een belangrijke rol kunnen
gaan spelen. Ik ben enorm benieuwd hoe dit zich verder gaat
ontplooien...
Wanneer ik dit alles overdenk, kom ik toch steeds weer tot
dezelfde conclusie: Vriendschap is een doe-woord, vooràl in
moeilijke tijden, wanneer woorden uiteindelijk tekort
schieten...
Commentaren